Familylife

Verdrietige mama!

Huilen, emotie’s tonen! Een dingetje waar ik soms wat meer moeite mee heb, dan iemand anders.
Mensen noemen mij niet voor niks soms een ijskonijn, of moeilijk te pijlen. 

Ik ben namelijk iemand die niet snel het achterste van de tong laat zien. Je moet bij mij soms echt moeite te doen, om er achter te komen hoe het echt gaat. De een noemt het een ijskonijn, de ander vind t soms moeilijk te pijlen. Ik heb in de loop der jaren een muur opgebouwd, ben veel gekwetst en teleurgesteld door mensen. De muur die ik jaren geleden gebouwd hebt, is een muur die je niet snel om ver gooit of door heen prikt. Ik toon soms wat moeilijk mijn emoties, en vertel niet meteen wat mij dwars zit. Benijd mensen die het wat makkelijker kunnen, en gevoelens goed kunnen verwoorden en of tonen. Gelukkig doet iedereen het op zijn eigen manier, en kun je van de buitenkant niet beoordelen hoe iemand zich voelt. Het is niet dat ik dat totaal niet kan, maar doe het liever thuis in een hoekje, of bij Pieter.

Ook in de buurt van kinderen, vind ik het soms lastig om te huilen. Tuurlijk mogen emoties er zijn, en mogen kinderen zeker weten dat huilen normaal is. En verdriet er mag zijn en je dit ook zeker mag tonen. Alleen op momenten dat Mama flink moet zijn, dan gaat bij mij de knop om. Dan is het moeilijk om mijn emoties te laten zien. Als Thijme weer eens moeilijk momentje heeft, of als er een vervelend berichtje komt. Dan slik ik even, en ga ik door. Verman ik mijzelf, en vind ik van mezelf dat ik mijn schouders recht moet houden. Het kan ook wel even duren voordat mijn “emmertje” overloopt. Zelfs dan zorg ik er nog voor dat het barst als de kinderen er niet bij zijn! Niks is goed en niks is slecht, als het gaat om het laten zien wanneer je “emmertje” vol is.

Laatst zat ik tv te kijken samen met Thijme. We keken een bevallings- programma, en daar werd een kindje gehaald met een spoedkeizersnee, de hectiek, spanning en angst grepen mijn zo aan. Ik beleefde even kort de angst die ik had, bij Thijme zijn bevalling. ( Lees je hier nog eens!) Dat de waterlanders bleven stromen, en ik als een dramakoningin zat te snikken op de bank. Thijme die op schoot klom, en me kusjes gaf.
” Mama, laat het maar los! Huil maar Mama” wat zorgde voor grotere tranen, en nog hardere snik geluiden. Het werd een uitputtende huilbui, die opvangen werd op de schouder van Thijme. Hij bleef mij maar aaien en kusje geven, alles kwam er even uit. Alle spanningen,stress,zorgen van de af gelopen tijd. Schuldig? Nee! Want ja, verdriet mag er zijn.

 

 

Iemand nog een goede tip? of wil je reageren? Laat dan hier een reactie achter! 

 883 total views,  1 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

1 Comment

  1. Ik ben best open dus mijn emoties laat ik vrij snel zien. Dat gaat automatisch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *