Persoonlijk Project

Valkuilen, wie kent ze niet?

Zolang ik me kan herinneren heb ik al last van overgewicht, iets waar ik altijd mee heb geworsteld. Zoals jullie hebben kunnen lezen, heb ik in April een Gastric bypass gekregen. Maar er zijn valkuilen, die denk ik altijd wel blijven. Herken je dat?

En ja, tuurlijk houdt ik echt van lekker eten. Ze zeggen vaak ook wel dat elk pondje door het mondje gaat. Helaas is dit niet altijd waar, ook mede door mijn traag werkende schildklier en reuma kwamen de kilo’s eraan. Maar ik had wel triggers, trigger die er voor zorgen dat ik sneller naar eten greep. Ik was/ben een emotie eter, die eigenlijk bij elke emotie wel kan eten. Of het nou verdriet, ellende,drama,blij,gezelligheid of verveling is. Eten kon ik altijd, soms zo erg dat ik er speciaal voor naar de winkel ging.

Voor mijn screening in november bij het NOK ( Nederlandse Obesitas Kliniek) ben ik aan de slag gegaan met een psycholoog. Opzoek naar wat mij dreef naar eten, en je komt je zelf zo gruwelijk hard tegen. Ik vulde eigenlijk mijn tijd met eten, en dat is dus niet goed. Als er erg verdrietig was, kon eten mijn troosten. Wat was zo’n reep chocola of zak chips geweldig, maar zodra hij op was kwam het schuld gevoel. Ik had het weer gedaan, en was weer niet sterk genoeg! Weer ging ik tegen mijn principes in, en was ik boos. Waardoor ik juist weer ging eten! Een vicieuze cirkel die moeilijk te door breken was. Want op eigen kracht zoveel kilo afvallen lukken maar weinig mensen.

Ik kreeg opdrachten mee naar huis, en moest bij elke verleiding op schrijven waar ik aan dacht en hoe ik de situatie kon veranderen. Vaak kwam het er op neer dat ik me gewoon verveelde, en dus iets anders moest zoeken om te gaan doen. En dan pas kom je er achter hoeveel valkuilen er zijn, en verleidingen. Tuurlijk helpt zo’n operatie niet aan deze verleidingen en valkuilen. Het is alleen net hoe je er mee om gaat, want valkuilen heb ik nog steeds. En verleidingen des te meer!

Ik zal een paar van mijn valkuilen/verleidingen op schrijven, misschien herken je je er wel in! En geloof me het kost soms nog aardig veel moeite om er niet aan toe te geven. Maar dan schrijf ik de situatie weer op en hoe ik hem kan veranderen. 

                   ” Hele zakken chips kon ik op eten”

De zondagmiddag borrel, als wij lekker de hele dag thuis zijn komen er standaard lekkere dingen op tafel. De lunch word vaak geskipt, en de hapjes komen sneller te voorschijn. Voor heen schoof ik ze letterlijk, nog net niet naar binnen. En was het vaak ook allemaal ongezond, chips, toast,stokbrood en ga zo maar door. Doelloos kon ik hier van eten, zonder er bij na te denken. Nu kies ik bewust voor gezonde dingen, komkommer,tomaatjes,kaasblokjes en natuurlijk voor de jongens wel een schaaltje chips. Zo kan ik toch mee doen, maar toch ook gezond.

De avonden alleen op bank, dan sloeg de verveling toe. En at ik voorheen gerust een hele zak chips weg. Schaam me kapot als ik zo hard op vertel. Maar ja, dat was de realiteit. Sinds de gesprekken met de psycholoog, probeer ik mijn toetje te verschuiven. Zodat ik als ik me dan verveel op de bank, nog iets mag geven. Vooral nu na de operatie moet ik aan me 6 eet momenten komen. Of ik pak een lees boek, laptop,tablet, telefoon en probeer daar in afleiding te zoeken.

Op verjaardagen kon ik me gerust laten gaan, stukje taart, hapje, drankje. Niks was teveel en alles ging er in. Want Hee, het is feest! Goed excuus om het allemaal te mogen, vond ik dan.  Nu maak ik voor dat we überhaupt gaan, een keuze van wat ik ga nemen. Taart of iets lekkers? En natuurlijk blijft het wel de vraag of het goed valt.

Een dagje weg, was altijd een goede reden om wat lekkers te mogen eten. Vooral naar de kinderen toe, want het is een leuke dag. Nooit gingen er bewuste keuzes mee in de tas, altijd wel een snoepje of chips. En wil niet zeggen nu ik zelf meer oplet, de jongens dan streng mee moeten doen. Nee, tuurlijk let ik wel op. Want ik wil niet dat ze net zoals mama te dik worden. Ik weet hoe mijn basisschool tijd was, die gun ik ze niet. En ik vind dat ze onbezorgd moeten kunnen eten, zonder dat er de hele dag verteld word dat suikers niet goed zijn. Of dat je van vet eten te dik word. Ik vind iedere opvoeding goed, en iedereen moet doen waar ze zich goed bij voelen. Maar ik wil ze geen eet stress geven, en laten druk maken om bepaalde voedingsstoffen.

Zo zijn er nog wel meer valkuilen denk aan: Uit eten,borrelavonden,barbecues,terrasjes,avondje uit, jarige op het werk, met honger boodschappen doen!.

Nu met de Gastric Bypass mag ik blij zijn als ik 10 happen kan eten, of zo ongeveer 6 schijfjes komkommer. Want ja daarna zit ik ook gewoon vol. Ook zijn er producten die niet meer lekker vallen, en dan scheelt het heel erg in keuzes maken. Ook heb ik bijna geen honger gevoel, waardoor ik echt gericht moet eten. Dit maakt de verleiding soms wel makkelijker af te slaan! Maar geloof me, deze verleidingen en valkuilen zullen denk ik altijd blijven. Het is maar net hoe je er mee om gaat. Je zult wel denken, je hebt makkelijk praten met je operatie.

“Believe me, Been There Done That! “

 

 

 

 846 total views,  1 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *