Bevallings verhalen

Bevallingsverhaal Thijme 1.0

Onze zoon Thijme is geboren met 32 weken ,middels een spoed keizersnee. Een hele heftige periode en gebeurtenis. Die ons altijd bij zal blijven. Hier zit natuurlijk een heel verhaal achter, want je bevalt niet zomaar met een spoed keizersnee. Lees mee in ons bevallings verhaal van Thijme in 2012.

Het is zondag avond 18 november 2012, ben net even heerlijk in bad geweest bij mijn schoonouders. Merk dat de zwangerschap nu toch wel zwaarder begint te worden. Ben morgen namelijk alweer 32 weken op weg. Maar ow wat zijn we benieuwd naar onze kleine man. Mijn schoonmoeder zit een uitje te plannen voor in januari. Ik grap nog van “nou hoop dat je dat nog kunt doen”. Wie weet is de kleine man er dan wel al. Niet wetende dat de volgende ochtend onze kleine man er al zou zijn.

Het is maandag 19 november 2012, ik word rond een uur of 6 wakker omdat ik zo nodig moet plassen. Dat is dus een van de dingen die ik echt niet ga missen!! Ik stap uit bed en gelijk voel ik dat er iets knapt. Snel druk ik de lamp aan, heb gewoon in me broek geplast. Wat ik dan zie als ik naar beneden kijk, dat is zeker geen plas. Ja een plas bloed ,mijn bed alles zit onder het bloed. Ademen en tot 10 tellen lukt je op zo’n moment niet. Pure paniek neemt je verstand over. Al grijpend naar de telefoon ga ik opzoek naar dat klote kaartje van het ziekenhuis. En tuurlijk als je het nodig hebt, kun je het niet vinden. In blinde paniek bel ik Pieter, die neemt niet op! Gefrustreerd bel ik mijn moeder die gelukkig wel op neemt.

Als Pieter dan eindelijk terug belt vraag ik hem met dringende spoed naar huis te komen. Het bloed blijft maar als druppeltjes langs mijn benen lopen. Mama is er, wat een opluchting. Ziekenhuis is ondertussen op de hoogte, moest maar zo snel mogelijk langskomen. Uh ja dat had ik zelf ook al wel bedacht maar hoe? Bij mama achterop de fiets? Zie je me al zitten hoogzwanger bebloed en op de fiets naar Nijmegen? Bij de gedachte alleen al moet ik lachen, want dat gebeurt er bij mij.  Zodra ik bang ben of spanning heb word ik giechelig. Toch maar weer even terug gebeld naar die lieve vrouw van het ziekenhuis. Of ze toch niet even een Ambulance kunnen sturen. En die komt er! Achteraf maar goed ook!

Het was misschien 10 minuten dat we hebben moeten wachten. Maar voor mijn gevoel stond ik uren in de woonkamer te wachten met een handdoek tussen mijn benen. Zijn dit weeën mam? Heb steken onder in mijn buik en dat voelt echt niet fijn. Mama houdt alles nauwlettend in de gaten, en daar is dan eindelijke die ambulance. Ik loop op mijn sokken richting de ambulance, en zodra ik op de brancard ga liggen komt er een stortvloed van bloed. De rit naar het ziekenhuis duurt lang te lang. onzekerheid en onmacht nemen het van je over.

Ik word eindelijk de triage kamer van de afdeling gynaecologie  binnen gereden. Een soort van rust valt er over me heen, alsof het goed is. En we nu in goede handen zijn. Een verpleegkundige komt me even “checken” wat toch al zo fijn is voor vrouwen. Het eerste wat ik nogal boos zeg is dat ik een echo wil. Ik wil weten of onze kleine man nog leeft. Er word naar me geluisterd, en daar op dat lelijke schermpje zie ik onze zoon in uiterste ruststand. Hij slaapt gewoon door alle paniek heen.  Er komen zoveel mensen in en uit gelopen, maar krijg er niks van mee. Starend naar dat lelijke schermpje is het enigste wat ik doe.

Daar hebben we Pieter, die vanuit het werk meteen naar het ziekenhuis is gekomen. Samen wachten we de onderzoeken af. De gynaecoloog verteld ons dat ik opgenomen ga worden en dat ik waarschijnlijk tot de bevalling, niet meer thuis zal komen. De oorzaak van de bloeding kunnen ze ons niet vertellen. De verpleegkundige komt me klaar maken voor overplaatsing naar een kraamsuite. Zodra ze mij wilt omdraaien en mijn buik vast pakt aan de rechterkant, begin ik de gillen en te schreeuwen van de pijn.

Snel, vanaf dat moment gaat het snel! Krijg een deken over me heen, Pieter een camera in de handen. We gaan naar de O.K ik krijg een spoedkeizersnee. Ik word een O.K ingereden met de woorden, Uw man komt er aan. Ik word overgelegd van bed, en mee komt er weer een stortvloed aan bloed. En dan word alles zwart en ga ik in een diepe diepe slaap ……

 

 1,415 total views,  5 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

5 Comments

  1. Pff wat was dat heftig zal dit ook nooit meer vergeten, maar we hebben er een heerlijke kleinzoon voor terug😘

  2. […] Vorige week heb je het begin van mijn bevallingsverhaal kunnen lezen. Het verhaal over de geboorte van Thijme. Wil je deze nog eens rustig terug lezen? Klik dan hier . […]

  3. […] zelf niks meer, omdat ik een volledige narcose kreeg. Het bevallings verhaal van Thijme kun je hier terug […]

  4. […] grepen mijn zo aan. Ik beleefde even kort de angst die ik had, bij Thijme zijn bevalling. ( Lees je hier nog eens!) Dat de waterlanders bleven stromen, en ik als een dramakoningin zat te snikken op de […]

  5. […] in een klap een nachtmerrie. Want zo mooi als in onze gedachten, zo ging het totaal niet. Zo kun je hier nog eens terug […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *